Μάθημα 8° Τίτλος μαθήματος: π. Θεόδωρος Ζήσης , " Ἀπό τήν Ὀρθοδοξία στήν Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἡ μεγάλη ἀνατροπή τοῦ 20οῦ αἰ." (Ε'). " Ἡ σημασία καί ἡ προσφορά τῆς Α΄ ἐν Νικαίᾳ Οἰκουμενικῆς Συνόδου (325 μ.Χ.)". Τήν Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2025 στήν Αἴθουσα "Πρωτοπρεσβύτερος Νικόλαος Μανώλης" τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανικοῦ Συλλόγου " Ἅγιος Ἰωσήφ ὁ Ἡσυχαστής" (Μοναστηρίου 183, 2ος ὄροφος, Θεσσαλονίκη) καί ὥρες 19:00 - 20:30, στό πλαίσιο τοῦ "Φροντιστηρίου Ὀρθοδόξου Θεολογίας" ὁ Πρωτοπρεσβύτερος καθηγητής π. Θεόδωρος Ζήσης παρέδωσε τό Ε΄ μάθημα τῆς σειρᾶς " Ἀπό τήν Ὀρθοδοξία στήν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἡ μεγάλη ἀνατροπή τοῦ 20οῦ αἰ. (Ε')". Ὁ ὁμιλητής ἀναφέρθηκε ἀρχικά στό λαμπρό ἱστορικό παρελθόν τῆς πόλεως τῆς Νικαίας, στήν Βιθυνία τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, τήν ὁποία ἔκτισαν Ἕλληνες Μακεδόνες, διάδοχοι τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου· ἐπίσης, στή ρωμαϊκή της κατάκτηση τό 75 π.Χ., στόν ἐκχριστιανισμό της ἤδη ἀπό τούς ἀποστολικούς χρόνους καί στόν κορυφαῖο δοξασμό της μέ τό νά συγκαλέσει ἐκεῖ ὁ Μ. Κωνσταντῖνος τήν Α΄ Οἰκουμενική Σύνοδο τό ἔτος 325. Στήν Νίκαια ἐπίσης συνῆλθε καί ἡ Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδος τό 787. Στήν Νίκαια μεταφέρθηκε μετέπειτα ἡ πρωτεύουσα τοῦ Βυζαντίου μετά τήν κατάκτηση τῆς Κωνσταντινούπολης ἀπό τούς Φράγκους, καί ἔμεινε ἐκεῖ ἐπί ἑξήντα χρόνια (1204-1261). Τό 1330 κατελήφθη ἀπό τούς Ὀθωμανούς, κράτησε ὅμως τόν Ἑλληνισμό καί τήν Ὀρθόδοξη Πίστη, παρά τούς αὐστηρούς διωγμούς τῶν κατακτητῶν. Κατά τήν μικρασιατική καταστροφή τό 1922 ξερριζώθηκαν οἱ γηγενεῖς Ἕλληνες κάτοικοι καί ὡς πρόσφυγες ἔκτισαν στην Ἀττική τήν νέα Νίκαια, μέ δικούς της τοπικούς ἄρχοντες καί δική τους Ἱερά Μητρόπολη. Ἡ παλαιά ἔνδοξη Νίκαια τῆς Βιθυνίας σήμερα κατήντησε ἕνα ἄσημο τουρκικό χωριό (τό Ἰζνίκ). Στή συνέχεια ὁ π. Θεόδωρος ἀνέλυσε τήν σημασία καί τήν προσφορά τῆς Α΄ ἐν Νικαίᾳ Οἰκουμενικῆς Συνόδου στίς ἑξῆς ἑνότητες: 1) Ἀποτελεῖ ἱστορική τομή καί ὁρόσημο στήν ἐκκλησιαστική ἱστορία καί γραμματεία, οἱ ὁποῖες διαχωρίζονται στίς προνικαιανή καί μετανικαιανή περιόδους. 2) Ἡ διεσπασμένη πολιτισμικά μέ τήν πολυθεΐα τῆς εἰδωλολατρίας ρωμαϊκή αὐτοκρατορία βρῆκε τόν ἑνοποιητικό παράγοντα στόν Χριστιανισμό, τόν ὁποῖον ἐνίσχυσε ἀποφασιστικά ἡ Α΄ Οἰκουμενική Σύνοδος. 3) Μέ τήν καταδίκη τῆς αἱρέσεως τοῦ Ἀρείου, πού στηριζόταν σέ ὀρθολογιστικές καί φιλοσοφικές προϋποθέσεις, ἀποφεύχθηκε νά μεταβληθεῖ ὁ Χριστιανισμός σέ ἀνθρώπινη ἰδεολογία καί κράτησε ἔτσι τόν θεϊκό σωτηριώδη χαρακτήρα του. 4) Ἐνισχύθηκε τό κῦρος τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, διότι τούς Πατέρες αὐτῆς τῆς Συνόδου ἀκολουθοῦσαν στή συνέχεια ὅλες οἱ Σύνοδοι καί ὅλοι οἱ κατοπινοί Πατέρες, σύμφωνα μέ τό ἀξίωμα τῆς Ὀρθόδοξης Θεολογίας " Ἑπόμενοι τοῖς Ἁγίοις Πατράσι". 5) Ἀνέδειξε ἡ Α΄ἐν ΝΙκαίᾳ Οἰκουμενική Σύνοδος τήν συνοδικότητα ὡς ἐκφραστή τῆς ὀρθόδοξης αὐτοσυνειδησίας ἀπέναντι στίς μοναρχικές διεκδικήσεις πρωτείων· καί 6) Τόνωσε τόν ἑλληνικό χαρακτήρα τοῦ Βυζαντίου ἀπέαντι στήν λατινική Δύση. Τά πάντα στή Σύνοδο ἦσαν ἑλληνικά, ὅπως θαυμάσια ἔγραψε ὁ Ἅγιος Νεκτάριος.