"Μον. Σεραφείμ (Ζήσης): Διάλογος Ἱερομνήμονος μέ Μοναχό κατά τῶν Λατίνων (παρουσίαση)" "Παρουσίαση καί ἀνάλυση τοῦ ἀντιπαπικοῦ ἔργου τοῦ Θεοδώρου Ἀγαλλιανοῦ " Ἱερομνήμονός τινος διάλογος μετά Μοναχοῦ τινος κατά Λατίνων" τῆς δεκαετίας τοῦ 1440". Τήν Α΄ Κυριακή τῶν Νηστειῶν (Ὀρθοδοξίας), 09 Μαρτίου 2025, ὁ ὁσιολ. Μοναχός π. Σεραφείμ Ζήσης στήν αἴθουσα τῆς Ἑταιρείας Ὀρθοδόξων Σπουδῶν (Σούτσου 3) καί στό καθιερωμένο κυριακάτικο μάθημα (ὧρες 11:30 - 13:00) παρουσίασε τό θέμα: "Διάλογος Ἱερομνήμονος μέ Μοναχό κατά τῶν Λατίνων". Ὁ πλασμένος διάλογος αὐτός εἶναι ἔργο ἀνωνύμου (κατ΄ ἀρχήν) λογίου συγγραφέως τοῦ 15ου αἰῶνος, ὁ ὁποῖος - σύμφωνα μέ τήν πλοκή τοῦ διαλόγου, ὡς πρωταγωνιστής του - ἦταν εὐρέως καί διεθνῶς γνωστός ὡς ὁμολογητής τῆς Ὀρθοδοξίας, τελοῦσε δέ ὑπό διωγμό ἀπό τίς ἐκκλησιαστικές καί αὐτοκρατορικές ὑπηρεσίες ἐντός τῆς Βασιλευούσης Κωνσταντινουπόλεως. Ὅπως προκύπτει ἀπό ἔγκυρα στοιχεῖα, πού ἐπισημάνθηκαν στόν π. Σεραφείμ μετά τήν ὁμιλία τῆς Κυριακῆς [a], συντάκτης τοῦ κειμένου ὑπῆρξε ὁ Ἱερομνήμων Θεόδωρος Ἀγαλλιανός (1400-1474), γνωστός ὀρθόδοξος λόγιος, τῆς μερίδος τῶν κατά τοῦ λατινισμοῦ "ἐνισταμένων" (κατά τήν ἔκφραση τοῦ κειμένου του) Ὀρθοδόξων τῆς Κωνσταντινουπόλεως στά μέσα τοῦ 15ου αἰῶνος. Ὁ διάλογος λοιπόν διαμείβεται μεταξύ κάποιου "Ἱερομνήμονος" (12ου τῆ τάξει ἀξιωματούχου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου) καί κάποιου Μοναχοῦ προσκυνητοῦ-ἐπισκέπτου, προερχομένου ἀπό τά Εὐχάιτα (τήν Θεοδωρούπολη), ὁ ὁποῖος ἔχει ζῆλο ὑπέρ τῆς Πίστεως καί κατά τῶν προδοτῶν Κληρικῶν πού συνήνεσαν στήν ψευδο-ένωση Φερράρας-Φλωρεντίας· ὁ διάλογος εἶναι γραμμένος στήν λογία, ἀττική, διάλεκτο καί τοποθετεῖται στήν περίοδο μετά τήν παρέλευση δύο ἐτῶν ἀπό τήν ἑνωτική Σύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας (1438-1439), δηλαδή γύρω στό ἔτος 1442, καί μέχρι τήν πτώση (Ἅλωση) τῆς ΚΠόλεως (1453) [b]. Ὁ διάλογος, λοιπόν, ἐνῷ προέρχεται ἀπό τά χρόνια ἀμέσως πρό τῆς Ἁλώσεως, διασώθηκε χάριν ἡμῶν στό σύγγραμμα "Τόμος Χαρᾶς" (1705) τοῦ σπουδαίου ἱστορικοῦ καί θεολόγου Πατριάρχου Ἱεροσολύμων Δοσιθέου (1641-1707), μεταξύ ἄλλων ἀντιπαπικῶν κειμένων τοῦ "Τόμου". Ἡ παρουσίαση ἀπό τόν π. Σεραφείμ γίνεται βάσει τῆς ἐκδόσεως τοῦ "Τόμου Χαρᾶς" ἀπό τίς ἐκδόσεις Β. Ρηγοπούλου (1985), ἡ ὁποία ἔγινε μέ τήν ἐπιμέλεια τοῦ φιλολόγου Κων. Σιαμάκη. Τά ἐπί μέρους θέματα πού πραγματεύεται ὁ διάλογος τοῦ Ἱερομνήμονος μέ τόν Μοναχό σέ περίπου 50 σελίδες εἶναι πολλά καί πολύ ἐπίκαιρα· ἀναπτύσσονται τά ἑξῆς: (α) ἡ διάσταση τῶν Ὀρθοδόξων ἐκκλησιαστικῶν ἀνθρώπων ἀπό τίς ἐκπεσοῦσες τῆς Πίστεως ἐπίσημες ἐκκλησιαστικές ἐξουσίες: πῶς ὁρίζεται ἡ Ἐκκλησία· (β) ποιά εἶναι ἡ "νέα ἐκκλησία" ["ἡ νῦν συστάσα"] : ἐκείνη τῶν Ὀρθοδόξων ἀποτειχισμένων ἤ ἐκείνη ὅσων προσχώρησαν στήν αἵρεση τοῦ λατινισμοῦ, τῶν λατινοφρόνων, ἄν καί φαίνεται ὡς ἡ ἐπίσημη καί κρατοῦσα; (γ) συνεπῶς εἶναι ἐπιβεβλημένη ἀπό τήν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας ἡ ἀκοινωνησία (ἀποτείχιση) ἀπό ὅσους κοινωνοῦν μέ τούς αἱρετικούς, ἡ γενικότερη "ἔνσταση", καί ἡ διασπορά τῆς ἀντιδράσεως καί σέ ἄλλους Ὀρθοδόξους· (δ) ἡ ἀρετή τοῦ Ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ ὡς προϋπόθεση τῆς θυσιαστικῆς ὁμολογίας του στήν ἑνωτική, προδοτική, Σύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας· (ε) ἡ θρησκευτική νοηματοδότηση καί διεύρυνση τῶν ἐθνικῶν ὅρων "Γραικός" καί "Λατῖνος"· (στ) ἡ ὑποδειγματική ὁμολογία καί ἡ ἀκριβής ἐκκλησιολογία τοῦ Ὁσίου Μελετίου τοῦ Γαλησιώτου· (ζ) ἡ ἰσχύς καί ἀποτελεσματικότητα τῶν ὀρθοδόξων ἀφορισμῶν καί τό "ἀνίσχυρον" καί "ἀνενέργητον" (ἡ ἀκυρότητα καί ἀδράνεια) τῶν παπικῶν, "λατινικῶν", ἀφορισμῶν· (η) ἡ ἀφθαρσία καί εὐωδία καί θαυματουργία τῶν Ὀρθοδόξων Ἁγίων ἤ τῶν ἱερῶν λειψάνων τους καί ἡ ἐξ ἀντιθέτου ἀπουσία τέτοιων σημείων στούς Λατίνους "ἁγίους", στά λείψανα ἐκείνων, ἀλλά καί σέ ὅσα ἱερά λείψανα Ὀρθοδόξων Ἁγίων μεταφέρθηκαν στήν αἱρετική Δύση, ἀποδεικνύουν, ὅτι ὁ "Θεός πρόσκειται μέν τῇ καθ' ἡμᾶς Ἐκκλησίᾳ" τῶν Ὀρθοδόξων, ἀλλ΄ ὅμως τήν "λατινικήν ἐκκλησίαν ἀποδιοπομπεῖται καί ἀποστρέφεται, καί ξένην ἡγεῖται καί ἀλλοτριόφρονα" (παρ. § 46, σελ. 578)· (9) ὅσοι ἄνθρωποι ἀνακηρύχθηκαν ἅγιοι ἀπό τούς Λατίνους, τό ὀφείλουν ἐνίοτε σέ (ἁπλῶς) ἀνθρώπινες ἀρετές, οἱ ὁποῖες δέν ἐπισκιάσθηκαν ἀπό τήν θεία Χάρη, καί σέ ἀνθρώπινες φημολογίες. Ὅλοι μας ἄλλωστε θεωροῦμε καί ὀνομάζουμε εἰλικρινῶς τόν Γέροντά μας "ἅγιο", ἀλλά τό ἐπικυρώνει τοῦτο καί ὁ Θεός; (10) ὁ Θεός δέν μπορεῖ νά ἐνσκηνώσει, διά τῆς θείας Χάριτός του, στούς αἱρετικούς, λόγω τῆς κακοδοξίας τους, ἀκόμη καί ἄν τηροῦν ἄκρα μοναχική ἄσκηση ἤ ἄν ἀποθάνουν καί μαρτυρικῶς ἀκόμη στά χέρια ἀσεβῶν· (11) κατά τήν ὁμολογία τοῦ Ὁσίου Μελετίου τοῦ Γαλησιώτου, προτάσσεται, προτεραιοποιεῖται, ἡ Ὀρθοδοξία, ἡ εὐσέβεια, ἔναντι ὅλων τῶν γεωπολιτικῶν κινδύνων καί ἰσορροπισμῶν ἐκείνων τούς ὁποίους ἀντιμετώπιζε ἡ αὐτοκρατορική ἐξουσία, ἡ ὁποία ἤθελε νά ἐργαλειοποιήσει τήν Ἐκκλησία, μέ "ἐκπτώσεις" στήν δογματική Πίστη· συνυφαίνονται δέ στό κείμενο καί ἄλλες πολλές ἱερές, ἐνδιαφέρουσες, ἐπιμέρους ἐκκλησιολογικές καί εὐρύτερες θεολογικές θέσεις.