"Ὁ Χριστός εἶπε στούς φαρισαίους: «Πῶς μπορεῖτε ἐσεῖς νά πιστέψετε (=σωστά) , ἀφοῦ ἀποζητᾶτε τόν ἔπαινο ὁ ἕνας τοῦ ἄλλου, και δεν ἐπιδιώκετε τον ἔπαινο τοῦ μοναδικοῦ Θεοῦ;» (Ἰω. 5:44).Ποιός τολμᾶ νά εἰπεῖ πώς τό μόνο πού τόν νοιάζει στή ζωή αὐτή, εἶναι ὁ ἔπαινος τοῦ Θεοῦ; Πώς δέν τόν ἀγγίζουν, οὔτε στο ἐλάχιστο, οἱ ἔπαινοι τοῦ κόσμου αὐτοῦ, προπαντός οἱ χλευασμοί, πού γίνονται χάρη τῶν ἀγώνων τῆς Πίστεως; Με ἄλλα λόγια, ἐφόσον, κατά τό λόγο τοῦ Κυρίου, δεν ἔχουμε νικήσει την ἀνθρωπαρέσκεια, δέν πιστεύουμε (σωστά)! Με ὅτι αὐτό σημαίνει γιά τούς ἀγώνες πού κάνουμε ὑπέρ Πίστεως!

.«Δουλέβω ήσυχα,με τη συνείδηση αναπαμένη,σαν άνθρωπος που κάνει το χρέος του…Σίγουρα…είμαι βαθύτατα θρησκευτική φύση,μα χωρίς να μπορώ να μένω σε μάντρα·κάπου κάπου μπαίνω,μα για να φάω κανένα αρνί. Ή,καλύτερα,για ν’ αρπάξω ένα αρνί,και να το μάθω να γίνει λύκος…».

«Ηλί!Ηλί!Λαμάσαβαχθανί!». Και επιλέγει ο Καζαντζάκης, τελειώνοντας το μυθιστόρημά του: «Τα πάντα έγιναν όπως πρέπει,δόξα σοι ο Θεός!

Εσυρε φωνή θριαμβευτικιά:Τετέλεσται!κι ήταν σα να ‘λεγε:Ολα αρχίζουν»